Сейшанба, 01 Октябр 2019 16:05

1810/3-ҳадис

وعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بن عَمْرو بن العاص رضي اللَّه عَنْهُما قالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «يخْرُجُ الدَّجَّالُ في أمَّتي فَيَمْكُثُ أربَعِينَ، لا أدْري أرْبَعِينَ يَوْما، أو أرْبَعِينَ شَهْرا، أوْ أرْبَعِينَ عَاما، فَيبْعثُ اللَّه تَعالى عِيسَى ابْنَ مَرْيمَ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ فَيَطْلُبُهُ فَيُهْلِكُه، ثُّمَّ يَمْكُثُ النَّاسُ سبْعَ سِنِينَ لَيْسَ بَيْنَ اثْنْينِ عدَاوَةٌ. ثُّمَّ يُرْسِلُ اللَّه عزَّ وجَلَّ ريحا بارِدَةً مِنْ قِبلِ الشَّامِ، فَلا يبْقَى على وَجْهِ الأرْضِ أحَدٌ في قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ خَيْرٍ أوْ إيمَانٍ إلاَّ قَبَضَتْهُ، حتَّى لَوْ أنَّ أحَدَكُمْ دخَلَ في كَبِدِ جَبلٍ، لَدَخَلَتْهُ عَلَيْهِ حَتَّى تَقْبِضَهُ، فَيَبْقَى شِرَارُ النَّاسِ في خِفَّةِ الطَّيْرِ، وأحْلامِ السِّباعِ لا يَعْرِفُون مَعْرُوفا، وَلا يُنْكِرُونَ مُنْكَرا، فَيَتَمَثَّلَ لهُمُ الشَّيْطَانُ، فَيقُولُ: ألا تسْتَجِيبُون؟ فَيَقُولُونَ: فَما تأمُرُنَا؟ فَيَأمرُهُم بِعِبَادةِ الأوْثَانِ، وهُمْ في ذلكَ دارٌّ رِزْقُهُمْ، حسنٌ عَيْشُهُمْ، ثُمَّ يُنْفَخُ في الصّور، فَلا يَسْمعُهُ أحَدٌ إلاَّ أصْغى لِيتا ورفع ليتا، وَأوَّلُ منْ يسْمعُهُ رَجُلٌ يلُوطُ حَوْضَ إبِله، فَيُصْعقُ ويسعق النَّاسُ حوله، ثُمَّ يُرْسِلُ اللَّه ­ أوْ قالَ: يُنْزِلُ اللَّه ­ مَطَرا كأَنَّهُ الطَّلُّ أو الظِّلُّ، فَتَنْبُتُ مِنْهُ أجْسَادُ النَّاس ثُمَّ ينفخ فِيهِ أخْرَى فإذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُون. ثمَّ يُقَالُ: يا أيهَا النَّاسُ هَلُمَّ إلى رَبِّكُم، وَقِفُوهُمْ إنَّهُمْ مَسْؤولونَ، ثُمَّ يُقَالُ: أخْرجُوا بَعْثَ النَّارِ فَيُقَالُ: مِنْ كَمْ؟ فَيُقَالُ: مِنْ كُلِّ ألْفٍ تِسْعَمِائة وتِسْعةَ وتِسْعينَ، فذلكَ يْوم يجْعَلُ الْوِلْدانَ شِيبا، وذَلكَ يَوْمَ يُكْشَفُ عنْ ساقٍ». رواه مسلم.

«اللِّيتُ» صَفْحَةُ العُنُقِ، وَمَعْنَاهُ: يضَعُ صفْحَةَ عُنُقِهِ ويَرْفَعُ صَفْحتهُ الأخْرَى.

 

1810/3. Абдуллоҳ ибн Амр ибн Осс розияллоҳу анҳумодан ривоят қилинади:

“Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Дажжол (бир кун келиб) умматимда зоҳир бўлади. Ва қирқ (кун, ой, йил) туради. (Ровий: «Кунми, ойми, йилми, аниқ билмайман», деди). Кейин Аллоҳ таоло Исо ибн Марямни юборади. У зот Дажжолни ахтариб топиб, уни ҳалок этадилар. Кейин одамлар етти йил осойишта яшашади. Шу даражада тинч яшашганидан икки кишининг орасида адовати борларни учратилмайди. Сўнгра Аллоҳ таоло Шом томонидан совуқ бир шамолни юборади. Унинг асоратидан ер юзида, қалбида зарра миқдорича яхшилик ёки иймон бор киши тирик қолмайди. Агар ўша яхши ёки иймонли киши тоғ бағрига кириб кетса ҳам, ҳалига шамол унинг ортидан кириб ўлдириб чиқади. Ер юзида фақат енгил қушлар ва беақл йиртқичлар каби ёмонга шошувчи разил кишилар қолади. Улар на яхшиликни танийди ва на ёмонликни инкор этади. Шайтон уларга бир суратда кўриниб: «Сизлар менинг сўзимга қулоқ солмаяпсизлар», дейди. Улар: «Нимани бажаришимизни буюрасан?» дейишади. У бутларга ибодат қилишни буюради. Улар шайтоннинг айтганини қилишганидан кейин ризқлари мўл-кўл ва ҳаётлари яхшилашади. Кейин сур чалинади. Уни эшитган кимсанинг бўйнининг бир томони мойил бўлиб, иккинчи томони кўтарилиб қолади. Бу сурнинг овозини биринчи бўлиб, туяси (сув ичадиган) ҳавзани ислоҳ қилиб турган киши эшитади. Аввал ўша киши ўлади. Кейин атрофидаги кишилар ўла бошлайди. Сўнгра Аллоҳ таоло шудринг каби (майда) ёмғир туширади. У ёмғир уларнинг жасадларини етилтиради. Кейин иккинчи дуфъа сур чалинганда, барча халойиқ тирилиб (махшаргоҳни) кўришади. Сўнгра: «Эй одамлар, Роббиларингиз томон келинглар», деган овоз бўлади. Ва фаришталарга: «Уларни тўхтатинглар, чунки улар (дунё ҳаётида қилган амалларини) сўроқ қилинади», деб буйруқ этилади. Кейин яна: «Дўзахга борадиганларини ажратинглар», деб буйруқ қилинади. Фаришталар: «Қанча кишидан нечтасини ажратиб олайлик?» дейишади. Шунда: «Ҳар мингтадан тўққиз юз тўқсон тўққизтасини», деб жавоб қилинади. Ана ўша кунда (Қиёмат даҳшатидан) ёш болаларнинг сочи оқариб кетади. Ана ўша кунда ишларнинг ҳақиқати очилади», дедилар.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 16:04

1809/2-ҳадис

وَعَنْ رِبْعيِّ بْنِ حِرَاشٍ قَال: انْطَلَقْتُ مَعَ أبي مسْعُودٍ الأنْصارِيِّ إلى حُذَيْفَةَ بْنِ الْيَمَانِ رضي اللَّه عنهم فَقَالَ لَهُ أبُو مسعودٍ، حَدِّثْني مَا سمِعْت مِنْ رَسُولِ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ، في الدَّجَّال قالَ: «إنَّ الدَّجَّالَ يَخْرُجُ وَإنَّ مَعَهُ ماءً وَنَارا، فَأَمَّا الَّذِي يَرَاهُ النَّاسُ ماءً فَنَارٌ تُحْرِقُ، وَأمَّا الَّذِي يَرَاهُ النَّاسُ نَارا، فَمَاءٌ بَاردٌ عذْبٌ، فَمَنْ أدْرَكَهُ مِنْكُمْ، فَلْيَقَعْ في الذي يَراهُ نَارا، فَإنَّهُ ماءٌ عَذْبٌ طَيِّبُ»، فَقَالَ أبُو مَسْعُودٍ: وَأنَا قَدْ سَمِعْتُهُ. مُتَّفَقٌ عَلَيهِ.

 

1809/2. Рибъий ибн Ҳирош розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

Мен Абу Масъуд ал-Ансорий билан бирга Ҳузайфа ибн Ямон розияллоҳу анҳуни ҳузурларига бордим. Абу Масъуд: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламдан дажжол ҳақида эшитганларингни менга ҳам айтиб бермайсизми?» деди. У: «Албатта, дажжол чиққан пайтда у билан сув ва олов бўлади. Аммо одамларга олов бўлиб кўринаётган нарса совуқ сувдир. Одамларга совуқ сув бўлиб кўринаётган нарса эса куйдирувчи ўтдир. Бас, сизлардан ким ўшани топса, ўзига ўт бўлиб кўринаётган нарсага тушсин, чунки у чучук ва совуқ (сувдир)», дедилар».

Абу Масъуд: «Мен ҳам шуни эшитдим», деди.

Муттафақун алайҳ.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:59

1808/1-ҳадис

عَن النَّواس بنِ سَمْعانَ رضي اللَّه عَنْهُ قالَ: ذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ الدَّجَّالَ ذَاتَ غَدَاةٍ، فَخَفَّض فِيهِ، وَرَفَع حَتَّى ظَنَناه في طَائِفَةِ النَّخْلِ، فَلَمَّا رُحْنَا إلَيْهِ، عَرَفَ ذلكَ فِينَا فقالَ: «ما شأنكم؟» قُلْنَا: يَارَسُولَ اللَّهِ ذَكَرْتَ الدَّجَّال الْغَدَاةَ، فَخَفَّضْتَ فِيهِ وَرَفَعْتَ، حَتَّى ظَنَنَّاه في طَائِفةِ النَّخْلِ فقالَ: «غَيْرُ الدَّجَالِ أخْوفَني عَلَيْكُمْ، إنْ يخْرجْ وأنآ فِيكُمْ، فَأنَا حَجِيجُه دونَكُمْ، وَإنْ يَخْرجْ وَلَسْتُ فِيكُمْ، فكلُّ امريءٍ حَجيجُ نَفْسِهِ، واللَّه خَليفَتي عَلى كُلِّ مُسْلِمٍ، إنَّه شَابٌ قَطَطٌ عَيْنُهُ طَافِيَةٌ، كأَنَّي أشَبِّهُه بعَبْدِ الْعُزَّى بن قَطَنٍ، فَمَنْ أدْرَكَه مِنْكُمْ، فَلْيَقْرَأْ عَلَيْهِ فَوَاتِحَ سُورةِ الْكَهْفِ، إنَّه خَارِجٌ خَلَّةً بَينَ الشَّامِ وَالْعِرَاقِ، فَعَاثَ يمِينا وَعاثَ شمالاً، يَا عبَادَ اللَّه فَاثْبُتُوا». قُلْنَا يا رسول اللَّه ومَا لُبْثُه في الأرْضِ؟ قالَ: «أرْبَعُون يَوْما: يَوْمٌ كَسَنَةٍ، وَيَوْمٌ كَشَهْرٍ، وَيوْمٌ كجُمُعَةٍ، وَسَائِرُ أيَّامِهِ كأَيَّامِكُم». قُلْنَا: يا رَسُول اللَّه، فَذلكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَسَنَةٍ أتكْفِينَا فِيهِ صلاةُ يَوْمٍ؟ قال: «لا، اقْدُرُوا لَهُ قَدْرَهُ». قُلْنَا: يَارَسُولَ اللَّهِ وَمَا إسْراعُهُ في الأرْضِ؟ قالَ: «كَالْغَيْث استَدبَرَتْه الرِّيحُ، فَيَأْتي على الْقَوْم، فَيَدْعُوهم، فَيؤْمنُونَ بِهِ، ويَسْتجيبون لَهُ فَيَأمُرُ السَّماءَ فَتُمْطِرُ، والأرْضَ فَتُنْبِتُ، فَتَرُوحُ عَلَيْهمْ سارِحتُهُم أطْوَلَ مَا كَانَتْ ذُرى، وَأسْبَغَه ضُرُوعا، وأمَدَّهُ خَواصِرَ، ثُمَّ يَأْتي الْقَوْمَ فَيَدْعُوهم، فَيَرُدُّون عَلَيهِ قَوْلهُ، فَيَنْصَرف عَنْهُمْ، فَيُصْبحُون مُمْحِلينَ لَيْسَ بأيْدِيهم شَيءٌ منْ أمْوالِهم، وَيَمُرُّ بِالخَربَةِ فَيقول لَهَا: أخْرجِي كُنُوزَكِ، فَتَتْبَعُه، كُنُوزُهَا كَيَعَاسِيب النَّحْلِ، ثُّمَّ يدْعُو رَجُلاً مُمْتَلِئا شَبابا فَيضْربُهُ بالسَّيْفِ، فَيَقْطَعهُ، جِزْلَتَيْن رَمْيَةَ الْغَرَضِ، ثُمَّ يَدْعُوهُ، فَيُقْبِلُ، وَيَتَهلَّلُ وجْهُهُ يَضْحَكُ، فَبَينَما هُو كَذلكَ إذْ بَعَثَ اللَّه تَعَالى المسِيحَ ابْنَ مَرْيم صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ، فَيَنْزِلُ عِنْد المَنَارَةِ الْبَيْضـَآءِ شَرْقيَّ دِمَشْقَ بَيْنَ مَهْرُودتَيْنِ، وَاضعا كَفَّيْهِ عَلى أجْنِحةِ مَلَكَيْنِ، إذا طَأْطَأَ رَأسهُ، قَطَرَ وإذا رَفَعَهُ تَحدَّر مِنْهُ جُمَانٌ كَاللُّؤلُؤ، فَلا يَحِلُّ لِكَافِر يَجِدُّ ريحَ نَفَسِه إلاَّ مات، ونَفَسُهُ يَنْتَهِي إلى حَيْثُ يَنْتَهِي طَرْفُهُ، فَيَطْلُبُه حَتَّى يُدْرِكَهُ بَباب لُدٍّ فَيَقْتُلُه. ثُمَّ يأتي عِيسَى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ قَوْما قَدْ عَصَمَهُمُ اللَّه مِنْهُ، فَيَمْسَحُ عنْ وُجوهِهِمْ، ويحَدِّثُهُم بِدرَجاتِهم في الجنَّةِ. فَبَينَما هُوَ كَذلِكَ إذْ أوْحَى اللَّه تَعَالى إلى عِيسى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ أنِّي قَدْ أَخرَجتُ عِبَادا لي لا يدانِ لأحَدٍ بقِتَالهمْ، فَحَرِّزْ عِبادي إلى الطُّورِ، وَيَبْعَثُ اللَّه يَأْجُوجَ ومَأجوجَ وَهُمْ مِنْ كُلِّ حَدِبٍ يَنْسلُون، فيَمُرُّ أوَائلُهُم عَلى بُحَيْرةِ طَبرِيَّةَ فَيَشْرَبون مَا فيهَا، وَيمُرُّ آخِرُهُمْ فيقولُونَ: لَقَدْ كَانَ بهَذِهِ مرَّةً ماءٌ. وَيُحْصَرُ نبي اللَّهِ عِيسَى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ وَأصْحَابُهُ حَتَّى يكُونَ رأْسُ الثَّوْرِ لأحدِهمْ خيْرا منْ مائَةِ دِينَارٍ لأحَدِكُمُ الْيَوْمَ، فَيرْغَبُ نبي اللَّه عِيسَى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ وأَصْحَابُه، رضي اللَّه عَنْهُمْ، إلى اللَّهِ تَعَالى، فَيُرْسِلُ اللَّه تَعَالى عَلَيْهِمْ النَّغَفَ في رِقَابِهِم، فَيُصبحُون فَرْسى كَموْتِ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ، ثُمَّ يهْبِطُ نبي اللَّه عيسى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ وَأصْحابهُ رضي اللَّه عَنْهُمْ، إلى الأرْضِ، فَلاَ يَجِدُون في الأرْضِ مَوْضِعَ شِبْرٍ إلاَّ مَلأهُ زَهَمُهُمْ وَنَتَنُهُمْ، فَيَرْغَبُ نبي اللَّه عِيسَى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ وَأصْحابُهُ رضي اللَّه عَنْهُمْ إلى اللَّه تَعَالَى، فَيُرْسِلُ اللَّه تَعَالى طيْرا كَأعْنَاقِ الْبُخْتِ، فَتحْمِلُهُمْ، فَتَطرَحُهم حَيْتُ شَآءَ اللَّه، ثُمَّ يُرْسِلُ اللَّه عَزَّ وجَلَّ مـطَرا لا يَكِنُّ مِنْهُ بَيْتُ مَدَرٍ ولا وَبَرٍ، فَيَغْسِلُ الأرْضَ حَتَّى يَتْرُكَهَا كالزَّلَقَةِ، ثُمَّ يُقَالُ لِلأرْضِ: أنْبِتي ثَمرَتَكِ، ورُدِّي برَكَتَكِ، فَيَوْمئِذٍ تأكُلُ الْعِصَابَة مِن الرُّمَّانَةِ، وَيسْتظِلون بِقِحْفِهَا، وَيُبارَكُ في الرِّسْلِ حَتَّى إنَّ اللَّقْحَةَ مِنَ الإبِلِ لَتَكْفي الفئَامَ مِنَ النَّاس، وَاللَّقْحَةَ مِنَ الْبَقَرِ لَتَكْفي الْقَبِيلَةَ مِنَ النَّاس، وَاللَّقْحَةَ مِنَ الْغَنمِ لَتَكْفي الفَخِذَ مِنَ النَّاس. فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إذْ بَعَثَ اللَّه تَعالَى رِيحا طَيِّبَةً، فَتأْخُذُهم تَحْتَ آبَاطِهِمْ، فَتَقْبِضُ رُوحَ كُلِّ مُؤمِن وكُلِّ مُسْلِمٍ، وَيبْقَى شِرَارُ النَّاسِ يَتهَارجُون فِيهَا تَهَارُج الْحُمُرِ فَعَلَيْهِم تَقُومُ السَّاعَةُ». رواهُ مسلم.

قَوله: «خَلَّةٌ بيْنَ الشَّام وَالْعِرَاقِ» أيْ: طَريقا بَيْنَهُما. وقَوْلُهُ: «عاثَ» بالْعْينِ المهملة والثاءِ المثلَّثةِ، وَالْعَيْثُ: أشَدُّ الْفَسَادِ. «وَالذُّرَى»: بِضَمِّ الذَّالِ الْمُعْجَمَة وَهوَ أعالي الأسْنِمَةِ. وهُو جَمْعُ ذِرْوَةٍ بِضَم الذَّالِ وَكَسْرِهَا «واليَعاسِيبُ»: ذكور النَّحْلِ. «وجزْلتَين» أي: قِطْعتينِ، «وَالْغَرَضُ»: الهَدَفُ الَّذِي يُرْمَى إليْهِ بِالنَّشَّابِ، أيْ: يَرْمِيهِ رَمْيَةً كَرمْي النَّشَّابِ إلى الْهَدَفِ. «وَالمهْرودة» بِالدَّال الْمُهْمَلَة المعجمة، وَهِي: الثَّوْبُ الْمَصْبُوغُ. قَوْلُهُ: «لاَ يَدَانِ» أيْ: لاَ طَاقَةَ. «وَالنَّغَفُ»: دٌودٌ. «وفَرْسَى»: جَمْعُ فَرِيسٍ، وَهُو الْقَتِيلُ: وَ«الزَّلَقَةُ» بفتحِ الزَّاي واللاَّمِ واالْقافِ، ورُوِيَ «الزُّلْفَةُ» بضمِّ الزَّاي وإسْكَانِ اللاَّمِ وبالْفاءِ، وهي الْمِرْآةُ. «وَالعِصَابَة»: الجماعةُ، «وَالرِّسْلُ» بكسر الراءِ: اللَّبنُ، «وَاللَّقْحَة»: اللَّبُونُ، «وَالْفئَام» بكسر الفاءِ وبعدها همزة: الجمَاعَةٌ. «وَالْفَخِذُ» مِنَ النَّاسِ: دُونَ الْقَبِيلَةِ.

 

1808/1. Наввос ибн Саъмон розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Бир куни Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам дажжолни зикр қилдилар. У зот бу ҳақда гоҳ овозларини пасайтириб, гоҳ баландлатиб гапирганларидан биз ўша дажжол (яқин орадаги) хурмозорларнинг бирида бўлса керак деб гумон қилдик. Қачонки (эртасига) у зот ҳузурларига борсак, биздаги (ваҳимани) кўриб: «Сизларга нима бўлди?» дедилар. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули! Кеча овозингизни гоҳ пасайтириб, гоҳ баландлатиб дажжол ҳақида гапирдингиз. Биз бу оҳангда гапирганингиздан ўша дажжол (яқин орадаги) хурмозорларнинг бирида бўлса керак деб гумон қилдик», десак, у зот: «Дажжолдан бошқа нарса мени қўрқитмоқда. Агар у дажжол, мен сизларнинг ичингизда эканимда пайдо бўлса, ўзим унинг чорасини кўраман. Бордию мен сизларнинг ичингизда бўлмаганимда пайдо бўлса, ҳар бир киши чорасини ўзи кўради. Аллоҳ Ўзи ҳар бир мусулмонга мададкордир. Албатта у дажжолнинг сочи жингалак, қўнғироқдир. Кўзи эса бўртиб чиққан. Худди Абдул уззо ибн Қатонга ўхшайди. Ким уни учратиб қолса, Каҳф сурасини аввалги оятларидан (ўн оят) ўқисин. Албатта дажжол Шом билан Ироқ оралигида чиқиб ўнг ва чап тарафига фасод тарқатади. Эй Аллоҳнинг бандалари, динларингизда мустаҳкам бўлинглар», дедилар. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули! У ер юзида қанча туради?_ десак, у зот: «Қирқ кун туради. Биринчи куни бир йил каби. Иккинчи куни бир ой каби. Учинчи куни ҳафта каби. Қолган кунлари сизларнинг кунларингиз кабидир», дедилар. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули! Унинг бир йиллик кунида бизнинг бир кунлик намозимиз кифоя қиладими?» дедик. У зот: «Йўқ! Кифоя қилмайди. Сизлар ўз кунларингизга тенг келадиган бир муддатни таҳмин қилиб беш вақт намозни ўқийсизлар», дедилар. Биз: «У дажжол юришининг тезлиги қай даражада?» дедик. У зот: «Шамол учириб юрган булут каби юради. У бир қавмга келиб, уларни ўз йўлига даъват этади. У қавм у дажжолга иймон келтириб, унинг сўзларини ижобат қилишади. У дажжол кейин осмонга ҳукм қилади. Осмон уларга ёмғир ёғдиради. Ерга ҳукм қилади. Ер ўзида гиёҳларни ўстиради. Жониворлар у гиёҳлардан еб кечқурун қайтганида, қоматлари баланд, елинлари сутга тўлган ва ёнлари семирган ҳолда бўлади. Кейин дажжол бошқа бир қавм ҳузурига келиб, уларни ҳам ўз йўлига даъват қилади. Улар дажжолнинг даъватини қабул этишмайди. Қабул этишмаганидан кейин улардан ёмғир узилиб, қаҳатчилик етади. Қўлларида ҳеч қанақа бойлик қолмайди. Сўнгра у бир хароба ерга боради. Ва у ерга: «Эй ер ичингдаги хазиналарни чиқар», деса, хазиналар чиқиб, худди асалари подшоси орқасидан эргашгани каби у хазиналар дажжолга эргашади. Кейин ёш бир йигитни чақириб, уни қилич билан уриб иккига ажратиб ташлайди. Кейин у ўлган йигитни чақирса, ўша йигит чеҳраси очиқ, кулимсираб чиқади. Дажжол шундай ишларни қилиб турганда, Аллоҳ таоло Масиҳ ибн Марям (Исо алайҳиссалом)ни юборади. У зот Димашқ шарқидаги оқ минорага либос кийиб, икки фаришта қанотига кафтларини қўйиб тушадилар. Агар бошларини энгаштирсалар сув (тер) оқади. Агар бошларини кўтарсалар ҳам марварид доналари каби сув оқади. Бирор кофирга у зотнинг нафаслари етгудек бўлса, у дарҳол ўлади. Энди нафаслари, назарлари етган жойгача етади. Исо алайҳиссалом Дажжолни ахтариб Байтулмақдис яқинидаги «Лудди», номли шаҳардан топиб қатл қиладилар. Кейин Исо алайҳиссалом Дажжол фитнасидан омонда қолган бир қавм ҳузурига бориб, (ҳориган) юзларга шафқат қўлини суртадилар. Ва уларнинг жаннатдаги ўринларининг хабарини берадилар. Исо алайҳиссалом шундоқ турганларида Аллоҳ таоло у зотга ваҳий қилиб: «Мен шундай бир жамоани ер юзида пайдо қиламанки, улар билан уришишга бирор кишининг кучи етмайди. Шунинг учун сиз мусулмон бандаларимни олиб Тур тоғига боринг», дейди. Кейин Аллоҳ Яжуж ва Маъжуж тоифасини юборади. Улар ҳар баландликдан (сел каби) тезлик билан ер юзида тарқалишади. Уларнинг аввалгилари «Табариййа» номли кўлмак олдидан ўтиб сувнинг (ҳаммасини) ичиб кетишади. Уларнинг охиргилари (у кўлмакда сув қолмаганини кўриб) ўзи бу ерда бирор марта сув бўлганми?- дейишади. Бу пайтда Исо алайҳиссалом ва у зотнинг асҳоблари бир томонда ётишади. Қийналиб кетишганидан, бирорталарига битта ҳўкиз боши топилиши юз динордан яхшидир. Аллоҳнинг Набийси Исо алайҳиссалом ва у зотнинг асҳоблари Аллоҳга ёлбориб (бу фожиадан халос этишни) сўрашади. Аллоҳ таоло уларнинг дуоларини ижобат қилиб, уларга қурт балосини юборади. Барчалари бир дафъада ҳалок бўлишади. Кейин Аллоҳнинг Набийси Исо алайҳиссалом ва у зотнинг асҳоблари (тоғлардан) ерга тушишади. Ва у ерда бадбўй ҳиди тарқалмаган бирор қарич жой топа олишмайди. Яна Аллоҳнинг Набийси Исо алайҳиссалом ва у зотнинг асҳоблари Аллоҳга ёлбориб (бу ҳидлар бартараф бўлишини сўраб) дуо қилишади. Аллоҳ таоло уларнинг дуоларини ижобат қилиб, туянинг бўйнидек қушларни юборади. У қушлар у қуртларни олиб, Аллоҳ хоҳлаган томонга элтиб ташлайди. Кейин Аллоҳ таоло бир ёмғирни юборади. У ёмғир бирор уй ёки чайла қолдирмай оқизиб кетади. Хаттоки ер тозалаганидан сирпанчиқ бўлиб силлиқланади. Кейин ерга, меваларингни ҳосилга киргизиб, баракаларингни ато эт,- дейилади. Ана ўша кунларда бир дона анорга катта бир жамоа тўйиб, пўстлоқларини соябон қилишади. Аллоҳ сутларга ҳам шу даражада барака берадики, битта сутли туя одамларнинг катта бир жамоасига кифоя қилади. Ва яна битта сутли мол катта бир қабилага кифоя қилади. Сутли бир эчки, катта бир оилага кифоя этади. Улар шунақа тўкинчилик билан туришганда, Аллоҳ таоло бир хушбўй ҳаво юборади. У ҳаво уларнинг қўлтиги остига жойлашиб, унинг асаридан барча мўмин ва мусулмонлар вафот этишади. Ер юзида фақат ёмон кишилар қолишади. Уларни эркаклари аёллар билан худди эшаклар бир-бири билан жинсий алоқа қилишгани каби хотиржам бажараверишади. Улар шу ҳолатда туришганда, Қиёмат қоим бўлади», дедилар.

Имом Муслим ривоятлари.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:51

370- Боб

 كتاب المنثورات والملح

Ҳар турлик малоҳатли (гўзал, чиройли) ҳадислар китоби

 

 بابُ المنثورات والملح

 

370- Боб

Ҳар хил малоҳатли (гўзал, чиройли) ҳадислар

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:50

1807/1-ҳадис

وعَنْ أبي هُرَيْرَةَ رضي اللَّه عَنْهُ عَن النَّبيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ قال: «مَنْ حَلَف فَقَالَ في حلفِهِ: بِالَّلاتِ والْعُزَّى، فَلْيقُلْ: لا إلَهَ إلاَّ اللَّه ومَنْ قَالَ لِصَاحِبِهِ، تَعَالَ أقَامِرْكَ فَليتَصَدَّق». مُتَّفَقٌ عَلَيهِ.

 

1807/1. Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Сизлардан ким қасам ичиб, қасамида «Лот ва Уззо билан», деса, «Лаа илааҳа иллаллоҳ», деб олсин. Ким шеригига: «Кел, сен билан қимор ўйнайман», деса, садақа қилиб юборсин», дедилар.

Муттафақун алайҳ.

Фойда: Араблар жоҳилиятда ана шу Лот ва Уззо номли бутлар номи ила қасам ичишар эди. Мусулмон бўлишгандан кейин ҳам баъзилари одатланиб қолишгани учун бу номлар ила бехосдан қасам ичиб қўйишар эди. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам бу муаммони ҳал этиб муолажа сифатида юқоридаги сўзни айтдилар.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:49

369- Боб

باب ما يقوله ويفعله من ارتكب منهيا عنه

369- Боб

Ман этилган нарсани содир қилиб қўйган кишининг, айтиши ва қилиши лозим бўлган нарсалари ҳақида

 

قال الله تعالى: {وَإمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللهِ} [فصلت (200)].

وقال تعالى: {إنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ} [الأعراف (201)].

وقال تعالى: {وَالَّذِينَ إذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إلا اللهُ وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَى مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ * أُوْلَئِكَ جَزَاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَجَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَنِعْمَ أَجْرُ العَامِلينَ} [آل عمران (135، ... 136)].

وقال تعالى: {وَتُوبُوا إِلَى اللهِ جَمِيعَاً أَيُّهَا المُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ} ... [النور (31)].

  

Аллоҳ таоло: «Агар сизни шайтон томонидан бирон васваса йўлдан оздириб (мазкур хислат эгаси бўлишдан қайтармоқчи бўлса), у ҳолда Аллоҳдан паноҳ сўранг», (Фуссилат сураси, 36-оят).

«Тақво қилгувчи зотларни қачон шайтон томонидан бирон васваса ушласа, (Аллоҳни) эслайдилар-да, бас, (тўғри йўлни) кўра бошлайдилар», (Аъроф сураси, 201- оят). «(У тақводор зотлар) қачон бирон-бир фаҳш-гуноҳ қилиб қўйсалар ёки (қандайдир нолойиқ иш қилиш билан) ўзларига зулм қилсалар, дарҳол Аллоҳни эслаб, гуноҳлари учун мағфират- кечирим сўрайдиган, - ҳар қандай гуноҳни Ёлғиз Аллоҳгина мағфират қилишини билган ҳолларида қилган гуноҳларида давом этмайдиган кишилардир. Уларнинг мукофотлари Парвардигорлари томонидан мағфират ва тагларидан дарёлар оқиб тургувчи жаннатлар бўлиб, улар ўша жойда абадий қолажаклар. Яхши амал қилгувчиларнинг ажрлари нақадар яхши ажр!» (Оли Имрон сураси, 135-оят)

«Барчаларингиз Аллоҳга тавба қилинглар, эй мўминлар! Шоядки (шунда) нажот топсангизлар», (Нур сураси, 31-оят) деб айтган.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:45

1806/1-ҳадис

وَعَنْ أبي هُرَيْرَةَ رضي اللَّه عَنْهُ أنَّ النبي صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إنَّ اللَّه تَعَالى يَغَارُ، وَغَيْرَةُ اللَّهِ أنْ يَأْتيَ المَرْءُ مَا حَرَّمَ اللَّه عَليهِ». مُتَّفَقٌ عَلَيهِ.

 

1806/1. Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Албатта, Аллоҳ рашк қилади. Аллоҳнинг рашки мўминнинг Аллоҳ ҳаром қилган нарсани қилишидандир», дедилар».

Муттафақун алайҳ.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:44

368- Боб

ب

باب التحذير من ارتكاب ما نهى الله عزَّ وجلَّ أو رسوله صلى الله عليه وسلم عنه

                                                                                                  

368- Боб

Аллоҳ азза ва жалла ҳамда унинг Расули соллаллоҳу алайҳи васаллам ман қилган нарсаларни содир этишдан огоҳлантирилгани ҳақида

 


قال الله تعالى: {فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أمْرِهِ أنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ} [النور (63)].

وقال تعالى: {وَيُحَذِّرُكُمُ اللهُ نَفْسَهُ} [آل عمران (30)].

وقال تعالى: {إنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ} [البروج (12)].

وقال تعالى: {وَكَذِلكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ القُرَى وَهِيَ ظَالِمَةٌ إنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ} [هود (102)].

 

Аллоҳ таоло: «(Пайғамбарнинг) амрига хилоф иш қиладиган кимсалар ўзларига бирон фитна – кулфат етиб қолишидан ёки аламли азоб етиб қолишидан ҳазир бўлсинлар!» (Нур сураси, 63-оят).

«Аллоҳ сизларни Ўзининг (азобидан) огоҳ қилур» (Оли Имрон сураси, 30-оят).

«(Эй Муҳаммад алайҳиссалом) шак-шубҳасиз, Парвардигорингизнинг (кофирларни азоб билан) ушлаши қаттиқдир» (Буруж сураси, 12-оят).

«Парвардигорингиз (аҳли-эгалари) золим бўлган шаҳарларни ушлаганида, мана шундай ушлар. Унинг ушлаши – азоби аламли ва қаттиқдир» (Ҳуд сураси, 102-оят) деб айтган.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:39

368- Боб

باب التحذير من ارتكاب ما نهى الله عزَّ وجلَّ أو رسوله صلى الله عليه وسلم عنه

 

368- Боб

Аллоҳ азза ва жалла ҳамда унинг Расули соллаллоҳу алайҳи васаллам ман қилган нарсаларни содир этишдан огоҳлантирилгани ҳақидаф

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:33

1805/4-ҳадис

وَعَنْ أبي ذَرٍّ رضي اللَّه عَنْهُ أنَّهُ سَمِعَ رسولَ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «لَيْسَ منْ رَجُلٍ ادَّعَى لِغَيْر أبيهِ وَهُوَ يَعْلَمُهُ إلاَّ كَفَرَ، وَمَنِ ادَّعَى مَا لَيْسَ لهُ، فَلَيْسَ مِنَّا، وَليَتَبوَّأُ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّار، وَمَنْ دَعَا رَجُلاً بِالْكُفْرِ، أوْ قالَ: عدُوَّ اللَّه، وَلَيْسَ كَذلكَ إلاَّ حَارَ عَلَيْهِ».

مُتَّفَقٌ عَلَيهِ، وَهَذَا لفْظُ روايةِ مُسْلِمِ.

 

1805/4. Абу Зарр розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Бу киши Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламни:

«Ким билиб туриб ўз отасини тан олмай бошқа кишини отам деса, кофир бўлибди. Кимки, ўзиники бўлмаган нарсани меники деб даъво қилса, биздан эмасдир. Ва жойини дўзахдан тайёрлаб қўяверсин. Кимки бирор кишини, «эй, кофир» ёки «эй, Аллоҳнинг душмани», деса ва айтилган бу сифатлар у кишида бўлмаса, айтувчининг ўзига қайтади», деб айтганларини эшитдилар.

Муттафақун алайҳ. Бу Муслим ривоятидаги лафздир.

islom.uz © 2003-2018.
Барча ҳуқуқлар ҳимояланган. Сайтдан маълумот олинганда манба кўрсатилиши шарт.


Яндекс.Метрика
Masjid.uz.
Отличные.