2081/6587 - عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ الله عَنْهُ، عَنِ النَّبِيِّ r قَالَ: «بَيْنَا أَنَا قَائِمٌ إِذَا زُمْرَةٌ، حَتَّى إِذَا عَرَفْتُهُمْ خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ بَيْنِي وَبَيْنِهِمْ، فَقَالَ: هَلُمَّ، فَقُلْتُ: أَيْنَ؟ قَالَ: إِلَى النَّارِ وَاللهِ، قُلْتُ: وَمَا شَأْنُهُمْ؟ قَالَ: إِنَّهُمُ ارْتَدُّوا بَعْدَكَ عَلَى أَدْبَارِهِمُ الْقَهْقَرَى. ثُمَّ إِذَا زُمْرَةٌ، حَتَّى إِذَا عَرَفْتُهُمْ خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ بَيْنِي وَبَيْنِهِمْ فَقَالَ: هَلُمَّ. قُلْتُ: أَيْنَ؟ قَالَ: إِلَى النَّارِ وَاللهِ، قُلْتُ: مَا شَأْنُهُمْ؟ قَالَ: إِنَّهُمُ ارْتَدُّوا بَعْدَكَ عَلَى أَدْبَارِهِمُ الْقَهْقَرَى، فَلَا أُرَاهُ يَخْلُصُ مِنْهُمْ إِلَّا مِثْلُ هَمَلِ النَّعَمِ».

 

.20816587. Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

«Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам шундай дедилар: «(Ҳавзимнинг ёнида) турган эдим, қарасам, бир гуруҳ кўринди. Уларни танидим, шунда уларнинг орасидан бир киши чиқиб, «Юринглар», деди. «Қаерга?» дедим. «Аллоҳга қасамки, дўзахга», деди. «Уларга нима бўлди?» дедим. «Улар сендан кейин ортларига тисарилганча қайтиб кетишган», деди. Кейин қарасам, яна бир гуруҳ. Мен уларни танидим. Шунда бир киши уларнинг орасидан чиқиб, «Юринглар», деди. «Қаерга?» дедим. «Аллоҳга қасамки, дўзахга», деди. «Уларга нима бўлди?» дедим. «Улар сендан кейин ортларига тисарилганча қайтиб кетишган», деди. Уларнинг орасида фақат қаровсиз қолган туяларчаси нажот топади».*

 

* Одатда туялар деярли қаровсиз қолдирилмайди. Бу ҳол мазкур гуруҳдагиларнинг жуда озчилиги дўзахдан нажот топишига ўхшатилган.

islom.uz © 2003-2024.
Барча ҳуқуқлар ҳимояланган. Сайтдан маълумот олинганда манба кўрсатилиши шарт.

Яндекс.Метрика

 

 

Masjid.uz.
Отличные.