867. Миқдод розияллоҳу анҳудан қилинган узун ҳадисда келтирилишича, «Биз Набий соллаллоҳу алайҳи васалламга сутдан бўлган насибаларини олиб қўйдик. У зот кечаси келиб, уйқудагини уйғотмайдиган ва уйғоқлар эшитадиган қилиб салом берардилар. Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам келиб, аввал қандай салом берсалар, шу тарзда салом бердилар».
Имом Муслим ривояти.
Шарҳ: Ҳадиснинг тўлиқ шакли қуйидагича:
«Миқдод розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
«Икки шеригим билан келдик, қийинчиликдан (силламиз қуриб, ҳатто) қулоқларимиз эшитмай, кўзларимиз хира тортиб қолган эди. Аҳволимизни Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларига арз қила бошладик, аммо улардан ҳеч ким бизни қабул қила олмади. Кейин Набий соллалоҳу алайҳи васалламнинг ҳузурларига келдик. У зот бизни уйларига олиб кетдилар. Борсак, учта эчкилари бор экан. Набий соллалоҳу алайҳи васаллам: «Бунинг сутини соғинглар, ўртада (ичамиз)», дедилар. Биз уларни соғардик, ҳар биримиз ўз насибамизни ичиб, Набий соллалоҳу алайҳи васалламнинг насибаларини олиб қўяр эди. У зот кечаси келиб, уйғоқ одам эшитадиган, ухлаётган одамни уйғотмайдиган қилиб салом берар эдилар. Кейин масжидга чиқиб, намоз ўқир, сўнг келиб, сутларини ичар эдилар. Бир кеча мен ўз насибамни ичиб бўлган эдим, шайтон келиб, «Муҳаммад ансорийларнинг олдига боради, улар унга туҳфалар беришади, уларнинг олдида улушини олади. Унинг шу бир қултум сутга асло ҳожати йўқ», де(б васваса қил)ди. Мен бориб, уни ичдим. Сут қорнимга киргач, энди (уни қайтаришга) йўл йўқлигини билгач, шайтон менга пушаймон едира бошлади, «Шўринг қуриди! Нима қилиб қўйдинг?! Муҳаммаднинг сутини ичиб қўйдингми? Энди келиб, уни топа олмаса, сени дуоибад қилади, ҳалок бўласан, дунёинг ҳам, охиратинг ҳам куйиб кетади», деди. Эгнимда бир шамла* бўлиб, оёғимга ёпсам бошим чиқиб қолар, бошимга ташласам, оёқларим очилиб қолар эди. Кўзимга уйқум келмас, икки шеригим эса мен қилган ишни қилмагани учун ухлаб қолишган эди. Шу пайт Набий соллалоҳу алайҳи васаллам одатдагидек салом бериб кирдилар. Кейин масжидга келиб, намоз ўқидилар, сўнг сутларининг олдига келиб, (идишнинг устини) очганларида унда ҳеч нарса йўқ эди. Шу пайт бошларини осмонга кўтарган эдилар, мен: «Ана энди мени дуоибад қиладилар, ҳалок бўламан», дедим. Бироқ у зот: «Аллоҳим, мени едирганни Ўзинг едиргин, мени ичирганни Ўзинг ичиргин», дедилар. Шамлани олиб, белимга боғладим, сўнг пичоқни олиб, эчкилар томонга юрдим. Қай бири семизроқ бўлса, уни Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам учун сўймоқчи бўлдим. Қарасам, унинг елини тўлиб турган экан. Қолганлари ҳам шундай экан. Муҳаммад соллалоҳу алайҳи васалламнинг оиласи сут соғиб ичадиган идишни олиб, унга то кўпиги тошгунича сут соғдим. Сўнг Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ҳузурларига келдим. У зот: «Бу кеча сутларингизни ичдингизми?», дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, ичинг», дедим. У зот ичиб, сўнг менга узатдилар. Мен яна: «Эй Аллоҳнинг Расули, ичинг», дедим. У зот яна ичиб, сўнг менга узатдилар. Набий соллалоҳу алайҳи васалламнинг қониб ичганларини, у зотнинг дуои хайрларига эришганимни билгач, кулиб юбориб, ҳатто ерга йиқилдим. Шунда Набий соллалоҳу алайҳи васаллам: «Бирон ёмон иш қилдингми, эй Миқдод?» дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен бундай, бундай иш қилиб қўйдим, сўнг шундай қилдим», дедим. Набий соллалоҳу алайҳи васаллам: «Бу Аллоҳнинг раҳмати, холос. Менга айтиб қўймабсан-да, икки шеригимизни ҳам уйғотар эдик, улар ҳам ичишарди», дедилар. Мен: «Сизни ҳақ ила юборган Зотга қасамки, сиз ундан ичганингиздан кейин, сиз билан бирга мен ҳам ундан ичганимдан кейин қайси одам уни ичишига асло эътибор қилмайман», дедим».
(Имом Муслим ривояти).
* Шамла – эн мато ҳолида ўраниб олинадиган устки кийим.
867 - وَعَنِ الْمِقْدَادِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ فِي حَدِيثِهِ الطَّوِيلِ قَالَ: كُنَّا نَرْفَعُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ نَصِيبَهُ مِنَ الَّلبَنِ، فَيَجِيءُ مِنَ اللَّيلِ، فَيُسَلِّمُ تَسْلِيماً لَا يُوقِظُ نَائِماً، وَيُسْمِعُ اليَقْظَانَ، فَجَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ كَمَا كَانَ يُسَلِّمُ. رَوَاهُ مُسْلِمٌ [2055].